شهرکرد خ فردوسی شمالی جنب مجتمع فرهنگیان مصباح 3 طبقه اول واحد 104
چکیده
از آنجایی که حل اختلافات در محیط خانواده در مفهوم متعارف آن با رویکرد دینی آن دارای تفاوتهایی میباشد و منشأ آثار مختلفی در سطح جامعه میگردد. بر اساس چنین ضرورتی مقاله حاضر در صدد تبیین مبانی دینی این موضوع و تطبیق آن در قوانین موضوعه میباشد. این پژوهش با رویکرد توصیفى- تحلیلی تدوین شده است و جمع آورى اطلاعات آن از طریق بررسى اسنادى و فیش بردارى و بهره گیرى از منابع کتابخانه اى و پژوهشى صورت گرفته است. حل اختلافات با استفاده از روشهای مسالمتآمیز مورد تأکید آیات مختلف قرآن و روایات معتبر فریقین میباشد. با تتبع و تحقیق در آیات شریفه قرآنی و روایات معتبر استنباط میگردد که قرآن کریم جهت حل اختلافات خانواده ، راهکارهای مختلفی را مورد توصیه قرار داده است تا بدین سبب موجبات تحکیم خانواده تضمین گردد. یکی از مهمترین و موثرترین آن راهکارها ، موضوع اصلاح ذاتالبین است. اصلاح ذات-البین ،یک وظیفهی عمومی تلقی گردیده که همگان در برابر آن دارای مسئولیت میباشند بدین جهت آیات شریفهی قرآنی آنرا از اسباب لطف و رحمت الهی قلمداد نموده است. این الگوی کاربردی در رسیدگیهای قضایی منشأ آثار مختلفی میگردد و از حجم گسترده پرونده-های قضایی میکاهد که از آن با عنوان قضازدایی ،تعبیر آورده میشود . بر اساس مبانی فقهی بویژه ادله قرآنی، تلاشهایی که در جهت سازش وحل اختلاف بین طرفین دعوی انجام میشود، بهتراز پیمودن راههای کیفری تلقی گردیده میگردد.
صالحی, عباسعلی. (1400). مسئولیت افراد در تحقق اصلاح ذات البین از منظر قرآن کریم با تأکید بر قوانین موضوعه. پژوهشنامه فرهنگ و معارف دینی, 2(1), 117-126.
MLA
صالحی, عباسعلی. "مسئولیت افراد در تحقق اصلاح ذات البین از منظر قرآن کریم با تأکید بر قوانین موضوعه", پژوهشنامه فرهنگ و معارف دینی, 2, 1, 1400, 117-126.
HARVARD
صالحی عباسعلی. (1400). 'مسئولیت افراد در تحقق اصلاح ذات البین از منظر قرآن کریم با تأکید بر قوانین موضوعه', پژوهشنامه فرهنگ و معارف دینی, 2(1), pp. 117-126.
CHICAGO
عباسعلی صالحی, "مسئولیت افراد در تحقق اصلاح ذات البین از منظر قرآن کریم با تأکید بر قوانین موضوعه," پژوهشنامه فرهنگ و معارف دینی, 2 1 (1400): 117-126,
VANCOUVER
صالحی عباسعلی. مسئولیت افراد در تحقق اصلاح ذات البین از منظر قرآن کریم با تأکید بر قوانین موضوعه. فرهنگ ومعارف دینی. 1400;2(1):117-126.