صحیفه سجادیه از مهم‌ترین متون دعایی در سنت شیعه است که افزون بر مضامین عبادی و عرفانی، ظرفیت قابل‌توجهی برای تحلیل اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی دارد. این پژوهش با هدف بررسی دعا به‌مثابه نوعی کنش نمادین، به تحلیل ده دعای منتخب صحیفه سجادیه در چارچوب نظریه میدان و سرمایه نمادین پیر بوردیو پرداخته است. مسئله اصلی پژوهش آن است که چگونه زبان دعا می‌تواند، در شرایط محدودیت کنش سیاسی مستقیم، به بازتعریف ارزش‌ها، بازتولید هویت دینی و تقویت مرجعیت معنوی منجر شود. پژوهش با روش کیفی و رویکرد تفسیری انجام شده و دعاهای منتخب بر اساس سه معیارِ برخورداری از مضامین اجتماعی و اخلاقی، ظرفیت دلالت بر رابطه قدرت و مشروعیت، و امکان تحلیل در چارچوب مفاهیم بوردیویی انتخاب شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در بخشی از ادعیه صحیفه، مفاهیمی همچون عدالت، بصیرت، کرامت، صبر، توکل، مسئولیت اجتماعی، اصلاح روابط و نفی برتری مبتنی بر ثروت و قدرت، صرفاً آموزه‌هایی فردی نیستند؛ بلکه در سطحی گسترده‌تر، معیارهایی برای تعریف کنش مشروع و بازسازی نظم ارزشی جامعه ارائه می‌کنند. از منظر نظریه میدان، دعا را می‌توان یکی از صورت‌های کنش نمادین دانست که در آن، ارزش‌های مورد تأکید امام سجاد(ع) در برابر ارزش‌های رقیب قرار می‌گیرند و از طریق زبان دینی، سرمایه نمادین و مرجعیت اخلاقی بازتولید می‌شوند. پژوهش از تعمیم این نتیجه به تمام ۵۴ دعای صحیفه یا اثبات تأثیر مستقیم تاریخی آنها خودداری می‌کند؛ زیرا اثبات چنین ادعایی به شواهد مستقل تاریخی درباره نحوه دریافت و اثرگذاری اجتماعی دعاها نیاز دارد.